Tiloron jako środek z wyboru w zapobieganiu i leczeniu ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych

Wykazano, że tyloron może być stosowany w profilaktyce i leczeniu ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych, w tym grypy. Ujawniono immunokorekcyjne i przeciwwirusowe działanie leku.

Stwierdzono, że Tilorone może być stosowany w profilaktyce i leczeniu ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych, w tym wirusa grypy. Stwierdzono immuno-korygujące i przeciwwirusowe działanie preparatu.

Trudno przecenić medyczno-społeczne znaczenie ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych (ARVI), które nie tylko prowadzą do struktury zachorowalności populacji, ale także powodują powstawanie wtórnych infekcji bakteryjnych (zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego itp.) Oraz zaostrzenie przewlekłych chorób płuc (astma, przewlekła obturacyjna choroba płuc) i inni) [1–4]. Jednocześnie opracowano szczepionki profilaktyczne i są one szeroko stosowane przeciwko wirusom grypy tylko z ponad dwustu patogenów ARVI. Według ostatnich przeglądów systematycznych i metaanaliz, skuteczność swoistej immunoprofilaktyki grypy różni się istotnie w zależności od sezonu, aż do całkowitego braku, co wiąże się z dużą zmiennością antygenową wirusów [5, 6]. Jedyną grupą leków przeciwwirusowych w chemioterapii, których stosowanie, biorąc pod uwagę wrażliwość na nie patogenów grypy krążących w ostatnich latach, uznawane jest przez czołowych ekspertów na świecie za racjonalne, są inhibitory neuraminidazy. Jednak stopień ich skuteczności pozostaje przedmiotem dyskusji, zwłaszcza w odniesieniu do rozwoju powikłań tej choroby [7-9]. Ponadto powszechne stosowanie oseltavimira i zanamiwiru nieuchronnie prowadzi do selekcji i ekspansji opornych szczepów wirusów grypy, w tym nomenklatury identyfikowanej jako A (H1N1) pdm2009, które są już wykrywane wśród pacjentów [10]. W odniesieniu do wielu innych ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych, w szczególności infekcji syncytium dróg oddechowych, nieżytu nosa, koronawirusa i metapneumowirusów, a także paragrypy, nawet w najbardziej rozwiniętych krajach świata nie wprowadzono do praktyki klinicznej skutecznych szczepionek i leków przeciwwirusowych. Główne nierozwiązane wyzwania, przed którymi stoją lekarze i twórcy specyficznej profilaktyki i leczenia wirusowych infekcji dróg oddechowych, były ostatnio przedmiotem szczegółowych rozważań [11]. Brak możliwości skutecznej kontroli sezonowości ARVI za pomocą szczepień i chemioterapii etiotropowej sugeruje konieczność stosowania leków wpływających na najbardziej uniwersalne wrodzone mechanizmy obrony przeciwwirusowej na etapach sezonowej / doraźnej profilaktyki i leczenia tych chorób [12].

Interferony (IFN) są centralnym ogniwem w przeciwwirusowej odpowiedzi immunologicznej na inwazję patogenów ARVI. Jeśli typ IFN II (IFN-γ) głównie aktywuje adaptacyjną odpowiedź komórkową na komórki zakażone wirusem, wówczas IFN I (IFN-α / β itp.) I typy III (IFN-λ) zapewniają wrodzoną odpowiedź przeciwwirusową, indukując ekspresję ponad 300 tak zwanych genów stymulowanych interferonem (ISG), z których wiele produktów wykazuje bezpośrednią lub pośrednią aktywność przeciwwirusową [13–15]. Co ważne, produkty te blokują wszystkie kluczowe etapy cyklu życiowego wirusów układu oddechowego, począwszy od ich wejścia do komórki, a skończywszy na pączkowaniu / uwalnianiu wirionów potomnych (tab. 1). Ponadto IFN typu I nasilają adaptacyjną komórkową odpowiedź przeciwwirusową [13].

W toku ewolucyjnego wyścigu zbrojeń z poprawiającymi się mechanizmami odpowiedzi przeciwzakaźnej, wiele patogenów ARVI uzyskało zdolność tłumienia wrodzonych mechanizmów obronnych, w tym produkcji i funkcji biologicznej IFN typu I. Ujawniono kluczowe molekularne mechanizmy immunosupresyjnego działania grypy, paragrypy, syncytialnego wirusa oddechowego i niektórych innych patogenów układu oddechowego (ryc.1).

Powyższe wskazuje na potrzebę korygowania wrodzonych zaburzeń obronnych wywoływanych przez wirusy układu oddechowego, w szczególności wad układu IFN..

Rola IFN typu I i III w ARVI jest jednak niejednoznaczna, a funkcja tych cytokin nie ogranicza się do ochrony przeciwwirusowej [11]. Udowodniono, że jednym z głównych czynników rozwoju wtórnych zakażeń bakteryjnych, w tym pneumokokowego zapalenia płuc [3] i zaostrzeń astmy wywoływanych przez wirusy, jest nadmierna produkcja IFN typu I i III [18]. Z tego powodu zadania terapii immunokorektycznej na różnych etapach infekcji wirusowej dróg oddechowych znacznie się różnią..

Gdy wirus jest wprowadzany do organizmu i w pierwszych godzinach klinicznych objawów ARVI, racjonalną strategią wydaje się uzupełnianie niewystarczającej / zahamowanej produkcji IFN typu I poprzez egzogenne podawanie tych cytokin lub stymulowanie ich produkcji. Wręcz przeciwnie, u szczytu objawów zapalnych i późnych stadiach infekcji wirusowej, kiedy pomimo immunosupresyjnych właściwości patogenów, wysoki poziom produkcji IFN i niektórych innych prozapalnych cytokin staje się czynnikiem uszkodzenia i rozwoju powikłań, celem immunomodulacji jest zahamowanie produkcji tych endogennych flogogennych mediatorów..

Celowość chwilowego hamowania nadmiernej produkcji endogennych mediatorów uszkodzenia makroorganizmu w ostrej fazie chorób była przez nas wielokrotnie podkreślana [19-22] i obecnie nie jest przedmiotem dyskusji..

Możliwość zastosowania dichlorowodorku tyloronu (2,7-bis- [2- (dietyloamino) etoksy] fluoreno-9-onu) - pierwszego na świecie i być może najlepiej przebadanego doustnego syntetycznego induktora IFN [23] - jako uniwersalnego immunokorektora, który w zależności od od sposobu podania, stanu początkowego drobnoustroju, faza procesu infekcyjnego ma wielokierunkowy wpływ na produkcję IFN i innych cytokin prozapalnych, o których była mowa wcześniej [11]. Właściwości te pozwalają tiloronowi na przesunięcie równowagi uszkodzeń i intensywności odpowiedzi immunologicznej do strefy korzystnej dla organizmu, w której prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkich postaci ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych i ich powikłań jest zminimalizowane lub przynajmniej znacząco zmniejszone (ryc.2).

W związku z tym opisany w latach 70. Zdolność tyloronu, przy codziennych powtarzanych wstrzyknięciach, do wywoływania odwracalnego stanu hiporeaktywności, w którym nie dochodzi do dalszej stymulacji produkcji cytokin, nie jest bynajmniej cechą negatywną, jak sądzili niektórzy eksperci 30–40 lat temu [24], ale wręcz przeciwnie, bardzo użyteczną właściwością przy stosowaniu tego leku u szczytu zapalnych objawów ARVI.

Oczywiście skuteczność tiloronu u dorosłych i dzieci jako środka w leczeniu grypy i innych ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego, potwierdzona w całej serii badań klinicznych, jest w dużej mierze związana z przejściowym spadkiem nadwyżki produkcji IFN i innych substancji prozapalnych. Ważne jest, aby ten immunomodulator podczas stosowania terapeutycznego nie tylko skracał czas trwania i nasilenie głównych objawów wirusowych infekcji dróg oddechowych, ale także zmniejszał częstotliwość i nasilenie powikłań tych chorób [25]..

Nie mniej wyraźna jest zdolność tiloronu do zapobiegania wystąpieniu ARVI, gdy jest przyjmowany profilaktycznie. W tym przypadku działanie leku wynika z jego właściwości klasyfikacyjnych, które indukują produkcję IFN typu I i II oraz szeregu innych cytokin, które zapewniają wrodzoną ochronę przeciwwirusową i stymulują adaptacyjną odpowiedź immunologiczną komórkową przeciwko komórkom zakażonym wirusem..

Wysoką skuteczność profilaktyczną preparatu Lavomax, zawierającego dichlorowodorek tyloronu jako substancję czynną, opisywali pracownicy dużej placówki medyczno-profilaktycznej (Moskiewski Instytut Badawczy Onkologii im.P.A. Hercena), którzy znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka ARVI w okresie wysokiej chorobowości sezonowej. Stosowanie leku Lavomax 125 mg per os raz w tygodniu przez 6 tygodni doprowadziło do czterokrotnego zmniejszenia częstości i pięciokrotnego skrócenia średniego czasu trwania ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych w okresie przyjmowania leku oraz dwóch tygodni dodatkowej obserwacji w porównaniu z grupą kontrolną o tej samej wielkości i porównywalnej pod innymi cechami. (Tabela 2). Wśród pacjentów w obu grupach dominującymi patogenami były wirusy paragrypy i adenowirusy, aw tym okresie w Moskwie oprócz tych patogenów częstym wykrywaniem w ARVI był syncytialny wirus oddechowy (dane z Rospotrebnadzoru), który również wykryto u jednego uczestnika badania. Dane te wskazują na szerokie spektrum działania zapobiegawczego tiloronu przeciwko wirusom układu oddechowego. W trakcie badania zarejestrowano dwa przypadki zdarzeń niepożądanych. W jednym przypadku dla każdej dawki leku badany miał luźne stolce 2-3 razy w ciągu pierwszego dnia. Te objawy nie wymagały anulowania induktora IFN. W innym przypadku uczestnik badania miał swędzącą wysypkę skórną, która nasiliła się po drugiej dawce Lavomax i stała się przyczyną odstawienia leku [26]..

Od grudnia 2006 do maja 2007, na podstawie Wojewódzkiego Szpitala Klinicznego w mieście Tula i Miejskiej Polikliniki w Nowomoskowsku, badano profilaktyczne działanie preparatu Lavomax w porównaniu z działaniem podjednostkowych szczepionek przeciw grypie (Grippol, Influvak). Uczestnicy badania byli obserwowani przez 6 tygodni stosując lek zgodnie z powyższym schematem i kolejne 12 dodatkowych tygodni. Spożycie tyloronu przez zdrowych ochotników (n = 340) doprowadziło do ośmiokrotnego zmniejszenia częstości występowania ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych (ryc. 3) oraz zmniejszenia o ponad jedną trzecią średniego czasu trwania przypadku infekcji dróg oddechowych (ryc. 4) w porównaniu z grupą kontrolną (n = 260), której uczestnicy nie otrzymywał określonych i niespecyficznych środków zapobiegawczych. Jednocześnie skuteczność prewencyjna induktora IFN przeciwko chorobom grypopodobnym z patogenem niezweryfikowanym laboratoryjnie była porównywalna z obserwowaną w grupie ochotników (n = 340), którzy byli narażeni na szczepienie przeciwko grypie od 2 tygodni do 9 miesięcy przed włączeniem do badania. Zastosowanie preparatu Lavomax w ograniczonej grupie uczestników badania (n = 40), zaszczepionych preparatem Grippol lub Influvac, nie ujawniło synergizmu tej swoistej i niespecyficznej immunoprofilaktyki w zmniejszaniu częstości występowania i średniego czasu trwania ARVI, co można częściowo wyjaśnić niewielkim rozmiarem tej grupy..

W trakcie tego doświadczenia ze stosowaniem Lavomax nie odnotowano ani jednego niepożądanego zjawiska..

W tej pracy nie przeprowadzono weryfikacji patogenów układu oddechowego. Biorąc jednak pod uwagę wysoką skuteczność szczepionek przeciw grypie wśród badanych, można przypuszczać, że częstość występowania ARVI u osób objętych badaniem w okresie obserwacji była w dużej mierze związana z wirusami grypy. Można to postrzegać jako argument na poparcie tezy o zdolności preparatu Lavomax do zapobiegania grypie..

Prowadzone w Instytucie Wirusologii. D.I. Ivanovskiy badanie wpływu preparatu Lavomax na rozmnażanie się patogenów grypy typu A (A / Aichi 1/68 (H3N2) i A (H1N1) pdm09) oraz syncytialnego wirusa układu oddechowego w hodowlach komórek wrażliwych na te patogeny (odpowiednio komórki nerki psa MDCK i ludzkie komórki nabłonkowe HEp-2) ujawniły bezpośrednie działanie przeciwwirusowe leku. Szczegółowy opis metodologii tego badania i jego wyników będzie przedmiotem odrębnej publikacji; W ramach tego komunikatu podane są jedynie dane dotyczące tłumienia rozmnażania się wirusów, gdy Lavomax jest wprowadzany do hodowli komórkowej w trybie „terapeutycznym” (2 godziny po zakażeniu). Stopień zahamowania replikacji dwóch szczepów patogenów grypy należących do dwóch najbardziej odpowiednich podtypów serologicznych i syncytialnego wirusa oddechowego, oceniany na podstawie spadku ich miana zakaźnego, był umiarkowany i wahał się od 1,5 do 1,8 Δlg TCID50 (rys. 5). Jednocześnie stężenia, w których tiloron wykazywał działanie wirostatyczne (5 i 10 μg / ml), nie tylko nie mają działania cytopatycznego na zakażone komórki, ale są również osiągalne w osoczu krwi i tkankach ludzkich, gdy lek jest przyjmowany doustnie w dawce terapeutycznej. Dane te korelowały z wynikami określania aktywności przeciwwirusowej preparatu Lavomax w tych samych modelach in vitro przy użyciu enzymatycznego testu immunosorpcyjnego: hamowanie reprodukcji A / Aichi 1/68 (H3N2), A (H1N1) pdm09 i syncytialnego wirusa oddechowego podczas „terapeutycznego” stosowania leku ( 10 μg / ml) wynosiło odpowiednio 48,2 ± 5,3, 28,6 ± 6,0 i 45,3 ± 5,7%.

Nie określono jeszcze wkładu ujawnionej umiarkowanej wirostatycznej aktywności tyloronu w jego działaniu terapeutycznym w ARVI..

Jednocześnie przedstawione dane zasługują na szczególną uwagę, gdyż nie tylko utwierdzają w przekonaniu o celowości stosowania tego induktora IFN w ARVI, ale także ujawniają możliwości zwiększenia jego skuteczności klinicznej poprzez ulepszenie i personalizację schematu aplikacji z uwzględnieniem nowo odkrytego działania przeciwwirusowego. Kolejnym punktem wyjścia do optymalizacji taktycznych schematów recept i szerszego zastosowania tiloronu w praktyce klinicznej może być nowe spojrzenie na mechanizmy jego działania farmakologicznego z punktu widzenia modulowania równowagi uszkodzeń organizmu i nasilenia wrodzonej odpowiedzi immunologicznej..

Tym samym tiloron można dziś uznać za środek z wyboru w profilaktyce i leczeniu ostrych wirusowych zakażeń dróg oddechowych, w tym grypy, a właściwości leku rozważane w niniejszym raporcie wskazują na perspektywy rozszerzenia zakresu jego klinicznego zastosowania w warunkach niedoboru skutecznych leków i szczepionek przeciwwirusowych stosowanych w chemioterapii..

Literatura

  1. Seto W. H., Conly J. M., Pessoa-Silva C. L. i in. Środki zapobiegania zakażeniom i ich kontroli w przypadku ostrych infekcji dróg oddechowych w placówkach opieki zdrowotnej: aktualizacja // East Mediterr Health J. 2013; 19 (Suppl. 1): S39–47.
  2. Rudan I., O'Brien K. L., Nair H. i wsp. Epidemiologia i etiologia dziecięcego zapalenia płuc w 2010 roku: szacunki zachorowalności, ciężkiej zachorowalności, śmiertelności, podstawowych czynników ryzyka i patogenów sprawczych dla 192 krajów // J Glob Health. 2013; 3 (1): 10401. Doi: 10,7189 / jogh. 03.010401.
  3. Bosch A. A. T. M., Biesbroek G., Trzcinski K. i in. Interakcje wirusowe i bakteryjne w górnych drogach oddechowych // PLoS Pathog. 2013; 9 (1): e1003057. doi: 10.1371 / journal.ppat.1003057.
  4. Gavala M., Bertics P. J., Gern J. E. Rinoviruses, zapalenie alergiczne i astma // Immunol Rev. 2011; 242 (1): 69–90. doi: 10.1111 / j.1600-065 X.2011.01031.x.
  5. Manzoli L., Ioannidis J. P. A., Flacco M. E. i in. Skuteczność i szkody szczepionek przeciwko grypie sezonowej i pandemicznej u dzieci, dorosłych i osób starszych: krytyczny przegląd i ponowna analiza 15 metaanaliz // Hum Vaccin Immunother. 2012; 8 (7): 851–862. doi: 10.4161 / hv.19917.
  6. Osterholm M. T., Kelley N. S., Sommer A., ​​Belongia E. A. Skuteczność i skuteczność szczepionek przeciw grypie: przegląd systematyczny i metaanaliza // Lancet Infect Dis. 2012; 12 (1): 36–44. doi: 10.1016 / S1473-3099 (11.70295-X.
  7. Hsu J., Santesso N., Mustafa R. i wsp. Leki przeciwwirusowe do leczenia grypy: systematyczny przegląd i metaanaliza badań obserwacyjnych // Ann Intern Med. 2012; 156: 512-524.
  8. Jefferson T., Jones M. A., Doshi P. i wsp. Inhibitory neuraminidazy w zapobieganiu i leczeniu grypy u zdrowych dorosłych i dzieci // Cochrane Database Syst Rev. 2012; 1: CD008965. doi: 10.1002 / 14651858.CD008965.pub3.
  9. Michiels B., Van Puyenbroeck K., Verhoeven V. i wsp. Wartość inhibitorów neuraminidazy w profilaktyce i leczeniu grypy sezonowej: systematyczny przegląd przeglądów systematycznych // PLoS ONE. 2013, 8 (4): e60348. doi: 10.1371 / journal.pone.0060348.
  10. Dixit R., Khandaker G., Ilgoutz S. Pojawienie się oporności na oseltamiwir // Infectious Disorders - Drug Targets. 2013; 13 (1): 35–45.
  11. Kalyuzhin O.V. Ostre wirusowe infekcje dróg oddechowych: współczesne wyzwania, nowe spojrzenie na miejsce induktorów interferonu w profilaktyce i terapii // Lekarz prowadzący. 2013.9: 78–84.
  12. Karaulov A.V., Kalyuzhin O.V. Leki immunotropowe: zasady stosowania i skuteczność kliniczna. M.: MCFER; 2007.
  13. Fensterl V., Sen G. C. Interferony i infekcje wirusowe // Biofactors. 2009; 35 (1): 14–20. doi: 10.1002 / biof.6.
  14. Karaulov A.V., Kalyuzhin O.V. Cytokiny: działanie biologiczne i zastosowanie kliniczne. W książce: Postępy w immunologii klinicznej i alergologii / wyd. A. V. Karaulova. T. 1.M.: RAEN, 2000: 193–205.
  15. Levy D. E., Marie I. J., Durbin J. E. Indukcja i funkcja interferonu typu I i III w odpowiedzi na infekcję wirusową // Curr Opin Virol. 2011; 1 (6): 476–486. doi: 10.1016 / j.coviro.2011.11.001.
  16. Van de Sandt C. E., Kreijtz J. H. C. M., Rimmelzwaan G. F. Unikanie wirusów grypy A z wrodzonych i adaptacyjnych odpowiedzi immunologicznych // Wirusy. 2012; 4 (9): 1438-1476. doi: 10.3390 / v4091438.
  17. Hermesh T., Moltedo B., Lopez C. B., Moran T. M. Kupowanie czasu - determinanty układu odpornościowego okresu inkubacji wirusów układu oddechowego // Wirusy. 2010; 2 (11): 2541-2558. doi: 10.3390 / v2112541.
  18. Miller E. K., Hernandez J. Z., Wimmenauer V. i in. Mechanistyczna rola IFN-λ1 typu III w zaostrzeniach astmy, w których pośredniczą ludzkie rinowirusy // Am J Respir Crit Care Med. 2012; 185 (5): 508-516.
  19. Abidov MT, Bashtanenko AF, Nelyubov MV i wsp.Regulacja odpowiedzi immunologicznej w leczeniu przewlekłych i ostrych chorób zapalnych // Jakuckie czasopismo medyczne. 2004; Nr 3 (7): 58-60.
  20. Abidov M.T., Kalyuzhin O.V., Nelyubov M.V. Immunoterapia ostrych i przewlekłych chorób zapalnych // Tera Medica Nova. 2001; Nr 2: 3-7.
  21. Karaulov A.V., Kalyuzhin O.V., Likov V.F. Podejmuje immunoterapię chorób zapalnych // Medycyna kremlowska. Biuletyn kliniczny. 2002; Nr 1: 62–64.
  22. Karaulov A.V., Sokurenko S.I., Kalyuzhin O.V., Evsegneeva I.V. Ukierunkowana regulacja reakcji immunologicznych w profilaktyce i leczeniu chorób człowieka // Immunopatologia, alergologia, infektologia. 2000; 1: 7-13.
  23. Krueger R. F., Mayer G. D. Tilorone chlorowodorek: doustnie aktywny środek przeciwwirusowy // Science. 1970; 169: 1213-1214.
  24. Stringfellow D. A. Produkcja białka interferonu: hiporeaktywność // Tex Rep Biol Med. 1977; 35: 126-131.
  25. Maksimov M.L. Racjonalny wybór induktora interferonu do leczenia i zapobiegania ostrym infekcjom wirusowym // Podręcznik lekarza polikliniki. 2012; Nr 7: 9-12.
  26. Lytkina IN, Grenkova TA Profilaktyczna skuteczność preparatu Lavomax w leczeniu grypy i ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych // Lekarz. 2010; Nr 4: 64–67.

O. V. Kalyuzhin, doktor nauk medycznych, profesor

GBOU VPO Najpierw MGMU im. I.M.Sechenov, Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej, Moskwa

Instrukcje użytkowania Tiloron

Tiloron, instrukcja użytkowania, którą nazywa środkiem przeciwwirusowym, jest stosowana w momencie, gdy zaczynają się masowe infekcje osób z ostrymi infekcjami wirusowymi układu oddechowego. Lek ten ma ukierunkowany wpływ na aktywność wirusów, zmuszając organizm do indukowania zwiększonej ilości interferonów. Lek jest szeroko stosowany w całej przestrzeni poradzieckiej, ale w innych krajach jego stosowanie nie stało się powszechne..

Skład i postacie dawkowania

Tabletki Tiloron są środkiem immunostymulującym, który aktywnie walczy z wprowadzaniem i rozprzestrzenianiem się wirusów w organizmie człowieka. Forma uwalniania i skład leku znajdują odzwierciedlenie w instrukcji jego stosowania. Ten lek zawiera główny składnik aktywny o nazwie dichlorowodorek tyloronu.

Istnieją dwie znane postacie dawkowania tego leku:

  1. Tabletki z powłoką powierzchniową ze specjalną powłoką ochronną. Rdzeń leku składa się z substancji o pomarańczowym odcieniu. Tabletki mogą znajdować się w blistrach, ich liczba waha się od 6 do 30 sztuk. Każda tabletka zawiera 60, 125 mg dichlorowodorku tyloronu, a także szereg składników pomocniczych (celuloza, laktoza, stearynian magnezu, makrogol i inne).
  2. Kapsułki w galaretowatej otoczce zawierające wewnątrz granulki i pomarańczowy proszek. Instrukcja opisuje skład kapsułki 150 mg w następujący sposób: 125 mg tiloronu, a także pomocniczy stearynian wapnia, celuloza, żelatyna, barwnik, kopowidon, dwutlenek tytanu.

efekt farmakologiczny

Właściwości farmakologiczne Tilorone obejmują zdolność do zwalczania wirusów, a także stymulowania układu odpornościowego. Lek należy do grupy syntetycznych induktorów interferonu o niskiej masie cząsteczkowej.

Tilorone stymuluje produkcję różnych typów interferonów (alfa, gamma, beta, lambda) przez obiekty takie jak komórki nabłonka jelitowego, granulocyty, neutrofile, hepatocyty, limfocyty T..

Doustne podanie leku szybko prowadzi do maksymalnej indukcji ochronnych przeciwciał. Najpierw pojawiają się w jelitach, następnie w wątrobie, a nieco później w krwinkach. Pierwsze interferony zaczynają być produkowane w ciągu 4 godzin, ostatni dzień po spożyciu leku.

Jednorazowe użycie dziennej dawki leku Tiloron prowadzi do pojawienia się maksymalnej ilości interferonów lambda w tkankach płuc już po dniu. Interferony alfa są utrwalane po 2 dniach. Oba typy przeciwciał ochronnych zwiększają zdolność organizmu do obrony przed ekspozycją na wirusy, co jest bardzo ważne podczas rozprzestrzeniania się grypy i innych wirusowych infekcji dróg oddechowych.

Możliwości Tiloron:

  • synteza interferonu przez leukocyty organizmu ludzkiego;
  • stymulacja aktywności komórek macierzystych mózgu;
  • wzmocnienie tworzenia przeciwciał, które mogą obniżać poziom immunosupresji, przywracać równość liczby istniejących supresorów T i T-pomocników;
  • zahamowanie translacji białek wirusowych w strukturze komórkowej, co powstrzymuje reprodukcję wirusów.

Lek jest bardzo skuteczny w przypadku różnych infekcji:

  • opryszczka;
  • grypa;
  • paragrypa;
  • zapalenie wątroby;
  • rinowirus;
  • adenowirus;
  • infekcja syncytialna;
  • inne ARVI.

Po wniknięciu kapsułek lub tabletek do przewodu pokarmowego można zaobserwować ich szybkie wchłanianie przez ściany jelita. Biodostępność substancji czynnej kształtuje się na poziomie 60%, a około 80% leku wiąże się z białkami krwi.

Czas niecałkowitej eliminacji leku poza organizm wynosi dwa dni. Proces ten zachodzi w jelitach, przez które wydalane jest 70% leku i nerkach (około 9% substancji).

Tilorone nie ma zdolności kumulacji w organizmie, nie podlega również biotransformacji.

Wskazania i przeciwwskazania

Wskazania do stosowania leku Tilorone są następujące:

  • wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C spowodowane ekspozycją na wirusy;
  • wirusy opryszczki dwóch pierwszych typów;
  • wirus cytomegalii;
  • zapalenie mózgu i rdzenia (tylko w przypadku złożonej terapii);
  • chlamydia, która zaatakowała narządy płciowe i narządy oddechowe;
  • grypa;
  • ARVI (działanie terapeutyczne i profilaktyczne).

Nie wolno używać Tiloron do woli. Lek ten powinien być przepisywany tylko przez wykwalifikowanego specjalistę, który potrafi odpowiednio ocenić możliwość przeprowadzenia terapii tym lekiem u konkretnej osoby.

Każdy lek ma listę wskazań, kiedy jego stosowanie jest zabronione..

Przeciwwskazania do stosowania Tilorone:

  • nietolerancja laktozy (wrodzona, dziedziczna lub nabyta);
  • niedobór laktazy;
  • złe wchłanianie glukozy i laktozy;
  • stan ciąży;
  • okres karmienia piersią dziecka;
  • dzieci poniżej siódmego roku życia;
  • osoby o dużej wrażliwości osobistej na składniki leku.

Instrukcja leku podkreśla, że ​​jego stosowanie jako środka terapeutycznego i profilaktycznego w obecności różnych chorób wirusowych jest możliwe tylko pod ścisłym nadzorem lekarza..

Dawkowanie leku

Sposób stosowania leku Tilorone jest jasno opisany w instrukcjach dołączonych do każdego opakowania produktu leczniczego. Ten lek należy przyjmować doustnie, zaleca się przyjmowanie tabletek lub kapsułek po posiłkach.

Cechy dawkowania zależą od charakteru i rodzaju choroby, w której jest stosowany:

  • leczenie infekcji wirusowych, w tym grypy: 1 i 2 dni należy wypić tabletkę dziennie (dawka 125 mg), następnie 3 i 4 dni nastąpi przerwa, po której pacjent otrzymuje jedną tabletkę. Następnie następuje dwudniowa przerwa i zastosowanie jednej tabletki;
  • zapobieganie rozwojowi przeziębień spowodowanych wirusem: lek należy przyjmować w postaci tabletki raz w tygodniu przez 1,5 miesiąca;
  • zapalenie wątroby typu A: w pierwszym dniu pacjent otrzymuje codziennie 125 mg, następnie po 2 dniach 125 mg. Podczas kursu powinieneś pić 1250 mg;
  • zapalenie wątroby typu B (postać ostra): w pierwszym dniu pacjent wypija 1 tabletkę, następnie po 2 dniach - jedną tabletkę dziennie. Kurs wynosi 2000 mg;
  • zapalenie wątroby typu B (postać przedłużona): ten sam schemat, 2500 mg leku należy spożywać na kurs;
  • wirusowe zapalenie wątroby typu B (postać przewlekła): najpierw zażyj tabletkę przez pierwsze dwa dni, po dwóch dniach kolejną; następnie weź 125 mg raz w tygodniu. W trakcie leczenia pacjent może otrzymać od 3750 do 5000 mg, czas trwania terapii może wynosić od 3, 5 do 6 miesięcy (tutaj trzeba wziąć pod uwagę połączenie wskaźników biochemicznych, klinicznych, morfologicznych i innych)
  • zapalenie wątroby typu C (postać ostra): pierwszy i drugi dzień jedna tabletka, dwa dni później jedna tabletka. Zdobądź 2500 mg na kurs;
  • zapalenie wątroby typu C (postać przewlekła): najpierw pacjent przyjmuje tabletkę w pierwszym i drugim dniu, następnie pigułkę z dwudniową przerwą, a następnie tabletkę z tygodniową przerwą. Podczas kursu wykazano, że stosuje się 5000 mg leku, czas trwania terapii może wynosić sześć miesięcy. Przez cały ten czas wymagane jest monitorowanie parametrów klinicznych;
  • wirus cytomegalii, opryszczka: standardowe dawkowanie tabletki przez 1 i 2 dni, a następnie 48-godzinna przerwa i jedna tabletka. Przebieg leczenia wynosi od 1250 do 2500 mg;
  • gruźlica: 1 i 2 dni, 2 tabletki dziennie, 1 tabletka co dwa dni. Całkowita dawka leku wynosi 2500 mg;
  • chlamydia (uszkodzenie dróg oddechowych lub narządów płciowych): 1 i 2 dni na tabletkę, co 48 godzin - tabletka. Kurs wynosi 1250 mg;
  • zapalenie mózgu i rdzenia (wirusowe, infekcyjno-alergiczne): pierwsze 2 dni 1 lub 2 tabletki dziennie, następnie dwa dni później 1 tabletka. Przebieg terapii może trwać miesiąc.

Specjalne instrukcje:

  1. Instrukcja nie zawiera wyczerpujących danych dotyczących wpływu leku na szybkość reakcji, dzięki czemu pacjent może przyjmować lek podczas prowadzenia pojazdu i pracy ze złożonymi urządzeniami.
  2. Nie należy przyjmować dużych dawek Tilorone ze względu na wysokie ryzyko krótkotrwałego wyczerpania komórek odpornościowych.

Tiloron dla dzieci

Lek jest dopuszczony do leczenia dzieci od siódmego roku życia.

W przypadku niepowikłanych postaci ARVI pacjentowi przepisuje się 60 mg leku na 1, 2, 4 dni terapii. Przez cały okres leczenia dziecko otrzymuje 180 mg leku.

Wraz z rozwojem złożonej infekcji wirusowej pacjent otrzymuje 60 mg leku na 1, 2, 4, 6 dni choroby. W trakcie leczenia może przyjąć 240 mg leku.

Tiloron podczas ciąży i laktacji

W czasie ciąży i laktacji stosowanie tego produktu farmaceutycznego jest zabronione. Jeśli wymagane jest wyznaczenie leku dla matki karmiącej, należy przerwać karmienie piersią na cały okres terapii.

Skutki uboczne

Skutki uboczne, przeciwwskazania do stosowania leku, znajdują odzwierciedlenie w instrukcjach dołączonych do każdego opakowania. Z reguły pacjenci dość dobrze tolerują taką terapię, bardzo rzadko mogą pojawić się negatywne objawy..

  • wysypka alergiczna;
  • dreszcze, które pojawiają się przez krótki czas;
  • rozwój zaburzeń dyspeptycznych.

Przypadki przedawkowania Tilorona, praktyka lekarska nie została zarejestrowana.

Zgodność z innymi lekami

Tiloron jest zalecany przez specjalistów do stosowania w ramach kompleksowej terapii. Dozwolone jest łączenie ze związkami przeciwbakteryjnymi, a także innymi, objawowymi lekami, często stosowanymi w celu złagodzenia stanu pacjentów z infekcjami wirusowymi i bakteryjnymi..

Na rynku farmaceutycznym istnieją analogi tego leku:

  • Amiksin;
  • Aktavin;
  • Lavomax;
  • Tiloram;
  • Dichlorowodorek tyloronu.

Wybór leku odpowiedniego do leczenia lub zapobiegania rozwojowi infekcji wirusowej może być jedynie specjalistą posiadającym odpowiednie kwalifikacje, który jest w stanie ocenić korzyści i zagrożenia związane ze stosowaniem leku u konkretnej osoby.

Pomimo faktu, że Tiloron ma wysoką aktywność przeciwwirusową, co najmniej nieskuteczne jest stosowanie go tylko w celu zapobiegania rozwojowi infekcji wirusowych. Aby zapobiec infekcji, bardzo ważne jest przestrzeganie rozsądnych środków zapobiegawczych, unikanie zatłoczonych miejsc i przestrzeganie dobrej higieny osobistej..

Tiloron: instrukcje użytkowania, skład, działanie i przeciwwskazania

Lista leków antywirusowych jest dziś wystarczająco szeroka. Jednak stosowanie kompozycji leczniczych nie zawsze pozwala szybko osiągnąć zamierzony cel ze względu na odporność wielu szczepów na znane już leki. Proponowana instrukcja stosowania leku Tilorona szczegółowo opisze wskazania, schematy dawkowania i skład leku.

Opis i skład

Lek Tilorone jest syntetycznym związkiem o niskiej masie cząsteczkowej, który jest induktorem endogennego interferonu. Rozumiejąc czym jest Tilorone, należy pamiętać, że jest to związek z szeregu aromatycznego należący do klasy fluorenonów. Właściwości przeciwwirusowe uzyskuje się poprzez stymulację produkcji naturalnych interferonów alfa, beta, gamma poprzez zwiększenie zdolności produkcyjnej komórek nabłonka jelitowego, hepatocytów, limfocytów T, granulocytów.

Maksymalne stężenie produkcji interferonu osiągane jest po 4-24 godzinach od zażycia tabletki Tiloron, w kolejności: jelita-wątroba-krew. Lek Tiloron, tabletki Tiloram, w których głównym składnikiem aktywnym jest Tilorone, mają właściwości

  • Wywołać tworzenie interferonu w leukocytach przy stężeniu we krwi 250 U / ml;
  • Zapewniają działanie immunomodulujące;
  • Stymuluj strukturę komórkową szpiku kostnego;
  • W zależności od dawki, zwiększyć tworzenie przeciwciał, zwiększyć stosunek przeciwciał o wysokiej zachłanności / niskiej awidności;
  • Zmniejszyć stopień immunosupresji;
  • Normalizuj względną zawartość T-pomocników / T-supresorów.
  1. Tabletki zawierające 60 lub 125 mg dichlorowodorku tyloronu jako substancję główną. Dodatkowe składniki: monohydrat laktozy, celuloza, powidon, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu. Kształt jest okrągły, obustronnie wypukły. Kolor - wszystkie odcienie żółci. Opakowanie: wyprofilowane komórki lub szczelnie zamknięte plastikowe puszki.
  2. Kapsułki zawierające substancję czynną (dichlorowodorek tyloronu) 125 mg w postaci granulatu i pomarańczowego proszku. Dodatkowe składniki: dwutlenek krzemu, celuloza mikrokrystaliczna, kopowidon, żelatyna, dwutlenek tytanu, stearynian wapnia. Kapsułki twarde, pakowane w wyprofilowane komórki, 6-10 szt. Jeden karton zawiera 1 opakowanie.

Farmakokinetyka

Instrukcja opisuje biodostępność leku Tiloron jako wysoką, ponad 60%. Po zażyciu tabletki jest szybko wchłaniana, wiąże się z białkami osocza w 80%. Biotransformacja nie podlega, nie kumuluje się, jest naturalnie wydalana: z kałem (70%), z moczem (9%).

Wskazania i instrukcje użytkowania

Jest przepisywany jako składnik terapii chorób:

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C;
  • Tiloron pomaga w walce z opryszczką wywoływaną przez wirusy: Herpes simplex typu 1,2, Varicella zoster, cytomegalovirus;
  • Zapalenie mózgu i rdzenia o charakterze infekcyjno-alergicznym, wirusowym: stwardnienie rozsiane, zapalenie błony naczyniowo-mózgowej, zapalenie leukoencefalopatii;
  • Chlamydia typu oddechowego, moczowo-płciowego;
  • Gruźlica płuc;
  • Leczenie i zapobieganie grypie, ARVI.

Instrukcja użytkowania zaleca stosowanie leku w środku po posiłku, dawkowanie, schemat i czas trwania terapii są obliczane indywidualnie. Standardowy schemat dawkowania:

  1. Pojedyncza dawka dla dorosłych 125-250 mg, dla dzieci od 7 lat - 60 mg.
  2. Stosować w leczeniu ARVI, grypy u dorosłych 125 g / 1 raz dziennie przez pierwsze 2 dni, następnie 125 mg / dobę co drugi dzień. Spożycie kursu nie więcej niż 750 mg.
  3. Aby zapobiec grypie, przyjmowanie ARVI 125 mg raz w tygodniu przez okres do 6 tygodni.
  4. Dzieci w leczeniu grypy i ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych bez powikłań: 60 mg / 1 raz dziennie przez 3 dni, całkowita dawka to nie więcej niż 180 mg.
  5. W przypadku powikłanych postaci ostrych wirusowych infekcji dróg oddechowych, grypy, dzieci powinny przyjmować lek w 1, 2, 4, 6 dniu od wystąpienia choroby w dawce 60 mg / dobę. Całkowita dawka na cały kurs 240 mg (4 tabletki).

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Jako skutki uboczne pacjenci manifestują się:

  • Krótkotrwałe dreszcze;
  • Wysypki alergiczne;
  • Niestrawność.

Ograniczenia dotyczące przyjmowania leku:

  1. Okres ciąży, laktacja;
  2. Wiek pacjenta do 7 lat;
  3. Indywidualna nietolerancja składników.

Ważne jest, aby przestrzegać dawkowania przepisanego przez lekarza. W przeciwnym razie może dojść do krótkotrwałego wyczerpania komórek immunokompetentnych. Kiedy Tilorone jest wprowadzany do terapii infekcji neurowirusowych, lek stosuje się pod nadzorem lekarza prowadzącego.

Kompatybilność jest wysoka, dlatego wykazano, że lek jest przyjmowany razem z antybiotykami, innymi środkami do leczenia wirusowych, bakteryjnych patologii.

Analogi

Analogi strukturalne obejmują: Aktiviron, Amiksin, Lavomax, Tilaxin, Tiloram. Lek Tiloram jest analogiem często przepisywanym pacjentom jako substytut Tilorone. Nie gromadząc się w organizmie, tabletki Tiloram również nie ulegają biotransformacji, są wydalane w ciągu 48 godzin. Wysoka kompatybilność składników leku z innymi formami leków pozwala na stosowanie preparatu Tiloram w leczeniu infekcji wirusowych o różnej etiologii..

Różnice dotyczą okresu przydatności do spożycia i ceny:

  1. Tiloron jest ważny przez 2 lata, cena zaczyna się od 10 USD i nie jest często spotykany w aptekach.
  2. Tiloram jest dostępny przez 3 lata, zaczyna się od 8 USD i jest popularnym lekiem OTC.

Zasadniczo budki apteczne oferują Tiloram Ozone, instrukcje użytkowania nie zalecają leczenia dzieci poniżej 18 roku życia. Zasadniczo ograniczenia, forma zwolnienia i wskazania są identyczne z przedstawionymi powyżej. Cena leku od 11 USD.

Środek przeciwwirusowy Ozon Tiloram - opinie

Opis i skład

Lek Tilorone jest syntetycznym związkiem o niskiej masie cząsteczkowej, który jest induktorem endogennego interferonu. Rozumiejąc czym jest Tilorone, należy pamiętać, że jest to związek z szeregu aromatycznego należący do klasy fluorenonów. Właściwości przeciwwirusowe uzyskuje się poprzez stymulację produkcji naturalnych interferonów alfa, beta, gamma poprzez zwiększenie zdolności produkcyjnej komórek nabłonka jelitowego, hepatocytów, limfocytów T, granulocytów.

Maksymalne stężenie produkcji interferonu osiągane jest po 4-24 godzinach od zażycia tabletki Tiloron, w kolejności: jelita-wątroba-krew. Lek Tiloron, tabletki Tiloram, w których głównym składnikiem aktywnym jest Tilorone, mają właściwości

  • Wywołać tworzenie interferonu w leukocytach przy stężeniu we krwi 250 U / ml;
  • Zapewniają działanie immunomodulujące;
  • Stymuluj strukturę komórkową szpiku kostnego;
  • W zależności od dawki, zwiększyć tworzenie przeciwciał, zwiększyć stosunek przeciwciał o wysokiej zachłanności / niskiej awidności;
  • Zmniejszyć stopień immunosupresji;
  • Normalizuj względną zawartość T-pomocników / T-supresorów.
  1. Tabletki zawierające 60 lub 125 mg dichlorowodorku tyloronu jako substancję główną. Dodatkowe składniki: monohydrat laktozy, celuloza, powidon, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu. Kształt jest okrągły, obustronnie wypukły. Kolor - wszystkie odcienie żółci. Opakowanie: wyprofilowane komórki lub szczelnie zamknięte plastikowe puszki.
  2. Kapsułki zawierające substancję czynną (dichlorowodorek tyloronu) 125 mg w postaci granulatu i pomarańczowego proszku. Dodatkowe składniki: dwutlenek krzemu, celuloza mikrokrystaliczna, kopowidon, żelatyna, dwutlenek tytanu, stearynian wapnia. Kapsułki twarde, pakowane w wyprofilowane komórki, 6-10 szt. Jeden karton zawiera 1 opakowanie.

Zgodność z innymi lekami

Tiloron jest zalecany przez specjalistów do stosowania w ramach kompleksowej terapii. Dozwolone jest łączenie ze związkami przeciwbakteryjnymi, a także innymi, objawowymi lekami, często stosowanymi w celu złagodzenia stanu pacjentów z infekcjami wirusowymi i bakteryjnymi..

Na rynku farmaceutycznym istnieją analogi tego leku:

  • Amiksin;
  • Aktavin;
  • Lavomax;
  • Tiloram;
  • Dichlorowodorek tyloronu.

Pomimo faktu, że Tilorone ma wysoką aktywność przeciwwirusową, co najmniej nieskuteczne jest stosowanie go tylko w celu zapobiegania rozwojowi infekcji wirusowych.

Aby zapobiec infekcji, bardzo ważne jest przestrzeganie rozsądnych środków zapobiegawczych, unikanie zatłoczonych miejsc i przestrzeganie dobrej higieny osobistej.

Analogi tańsze niż Tiloron

Ponieważ Tilorone (jako niezależny lek) nie jest teraz dostępny w aptekach, w każdym przypadku będziesz musiał rozważyć jego analogi i wybrać te, które są tańsze. Ten aktywny składnik zawarty jest w preparatach:

Ale w rzeczywistości apteka oferuje tylko wybór Lavomax i Amiksin. Pierwszy lek kosztuje średnio 100 rubli mniej.

Istnieją inne induktory interferonu. Na przykład Kagocel, który jest podobny w działaniu, a nie w składzie. Kosztuje około dwa i pół razy taniej. Ale zdecydowanie powinieneś skonsultować się z lekarzem w sprawie możliwości takiego zastąpienia Tilorone..

Opis substancji czynnej Tilorone Tilorone.

Wzór: C25H34N2O3, nazwa chemiczna: 2,7-Bis-9H-fluoren-9-on (w postaci dichlorowodorku) Grupa farmakologiczna: leki immunotropowe / immunomodulatory / induktory interferonu; środki przeciwbakteryjne, przeciwpasożytnicze i przeciw robakom / środki przeciwwirusowe / przeciwwirusowe (z wyjątkiem HIV) Działanie farmakologiczne: immunomodulujące, przeciwwirusowe.

Właściwości farmakologiczne

Tilorone indukuje tworzenie interferonów (beta, alfa, gamma) przez hepatocyty, nabłonek jelitowy, granulocyty i limfocyty T. Gdy tiloron jest przyjmowany doustnie po 4 do 24 godzinach, maksymalne tworzenie interferonu określa się w następującej kolejności jelito - wątroba - krew. Tilorone stymuluje odporność humoralną, aktywuje komórki macierzyste szpiku kostnego, wpływa na produkcję przeciwciał, zwiększa tworzenie się IgA, IgM, IgG, zmniejsza immunosupresję, przywraca stosunek między T-pomocnikami i T-supresorami. Tilorone hamuje translację białek specyficznych dla wirusa w zakażonych komórkach, co prowadzi do zahamowania replikacji wirusa. Tilorone jest skuteczny przeciwko wirusom wywołującym ARVI, wirusom grypy, hepatowirusom, wirusom opryszczki, w tym wirusowi cytomegalii i innym. Po podaniu doustnym tiloron szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym. Tilorone wiąże się z białkami osocza w około 80%. Biodostępność wynosi 60%. Tilorone nie podlega biotransformacji ani kumulacji. Okres półtrwania wynosi 48 godzin. Z moczem (9%) i kałem (70%) tiloron jest wydalany w postaci niezmienionej.

Wskazania

Dzieci powyżej 7 roku życia: profilaktyka i terapia ARVI i grypy. Dorośli (powyżej 18 lat): profilaktyka i terapia ARVI i grypy; zakażenie wirusem cytomegalii i opryszczką; wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C; w ramach kompleksowego leczenia wirusowego i infekcyjno-alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia (leukoencephalitis, stwardnienie rozsiane, zapalenie błony naczyniowej mózgu itp.), chlamydii układu oddechowego i układu moczowo-płciowego.

Dawkowanie i podawanie tyloronu

Tilorone przyjmuje się doustnie po posiłkach. Częstotliwość przyjęć, dawkę i czas trwania terapii ustalane są indywidualnie w zależności od wskazań; średnie pojedyncze dawki dla dzieci powyżej 7 roku życia wynoszą 0,06 g, dla dorosłych 0,125 - 0,25 g. W leczeniu ARVI i grypy: dorośli - 0,125 g w pierwszych 2 dniach choroby, następnie - 0,125 g po 48 godzinach; dawka kursu wynosi 0,75 g. W zapobieganiu ostrym infekcjom wirusowym dróg oddechowych i grypie: 1 raz w tygodniu 0,125 g przez 6 tygodni. Dzieci powyżej 7 roku życia z niepowikłanymi postaciami ARVI lub grypy: 1 raz dziennie, 0,06 g w 1., 2. i 4. dniu od rozpoczęcia terapii (na kurs - 0,18 g); wraz z rozwojem powikłań ARVI lub grypy lek przyjmuje się w 1, 2, 4 i 6 dniu od rozpoczęcia terapii (na kurs - 0,24 g).
Kompleksowe leczenie infekcji neurowirusowych musi być prowadzone pod nadzorem lekarza.

Skład i postacie dawkowania

Tabletki Tiloron są środkiem immunostymulującym, który aktywnie walczy z wprowadzaniem i rozprzestrzenianiem się wirusów w organizmie człowieka. Forma uwalniania i skład leku znajdują odzwierciedlenie w instrukcji jego stosowania. Ten lek zawiera główny składnik aktywny o nazwie dichlorowodorek tyloronu.

Istnieją dwie znane postacie dawkowania tego leku:

  1. Tabletki z powłoką powierzchniową ze specjalną powłoką ochronną. Rdzeń leku składa się z substancji o pomarańczowym odcieniu. Tabletki mogą znajdować się w blistrach, ich liczba waha się od 6 do 30 sztuk. Każda tabletka zawiera 60, 125 mg dichlorowodorku tyloronu, a także szereg składników pomocniczych (celuloza, laktoza, stearynian magnezu, makrogol i inne).
  2. Kapsułki w galaretowatej otoczce zawierające wewnątrz granulki i pomarańczowy proszek. Instrukcja opisuje skład kapsułki 150 mg w następujący sposób: 125 mg tiloronu, a także pomocniczy stearynian wapnia, celuloza, żelatyna, barwnik, kopowidon, dwutlenek tytanu.

Wskazania i przeciwwskazania

Wskazania do stosowania leku Tilorone są następujące:

  • wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C spowodowane ekspozycją na wirusy;
  • wirusy opryszczki dwóch pierwszych typów;
  • wirus cytomegalii;
  • zapalenie mózgu i rdzenia (tylko w przypadku złożonej terapii);
  • chlamydia, która zaatakowała narządy płciowe i narządy oddechowe;
  • grypa;
  • ARVI (działanie terapeutyczne i profilaktyczne).

Każdy lek ma listę wskazań, kiedy jego stosowanie jest zabronione..

Przeciwwskazania do stosowania Tilorone:

  • nietolerancja laktozy (wrodzona, dziedziczna lub nabyta);
  • niedobór laktazy;
  • złe wchłanianie glukozy i laktozy;
  • stan ciąży;
  • okres karmienia piersią dziecka;
  • dzieci poniżej siódmego roku życia;
  • osoby o dużej wrażliwości osobistej na składniki leku.

Instrukcja użycia

Wskazania

Lek ten jest przeznaczony do leczenia, zapobiegania grypie, a także innym ostrym infekcjom wirusowym dróg oddechowych. Jest również stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu A, B i C..

Tiloram można również stosować w przypadku infekcji wirusem opryszczki i cytomegalii. Może być również stosowany jako jeden z leków w kompleksowej terapii stwardnienia rozsianego, chlamydii układu moczowo-płciowego i oddechowego, zapalenia leukoencephalitis, zapalenia błony naczyniowej mózgu, gruźlicy płuc i innych..

Sposób podawania i dawkowanie

Tiloram należy przyjmować doustnie po posiłkach..

Poniżej znajduje się dawkowanie:

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu A - pierwsza doba 2 razy 125 mg, a następnie co 48 godzin 125 mg przez cały kurs 1,25 g.
  • Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B - 125 mg dziennie przez dwa dni, a następnie 125 mg co 48 h. Cały kurs - 2 g.
  • Przedłużone zapalenie wątroby typu B - 125 mg 2 razy pierwszego dnia, następnie 125 mg co 48 godzin Cały kurs - 2,5 g.
  • Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B:

  • faza początkowa (2,5 g) - po 125 mg co 2 r. dziennie przez dwa dni, a następnie 125 mg po 48 godzinach.
  • faza kontynuacyjna (1,25 g do 2,5 g) 125 mg raz w tygodniu.
  • Dawka Tiloram na cały kurs - od 3,75 g do 5 g.
  • Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu C - 125 mg dziennie przez pierwsze dwa dni, a następnie 125 mg co 48 godzin Przez cały kurs - 2,5 g.
  • Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C:

    • faza początkowa (2,5 g) - 125 mg 2 razy dziennie przez pierwsze dwa dni, a następnie 125 mg co 48 godzin.
    • faza kontynuacyjna (2,5 g) 125 mg na tydzień.
    • Dawka Tiloram na cały kurs - 5 g.
  • Grypa i inne ostre wirusowe infekcje dróg oddechowych - 125 mg dziennie przez 2 dni, a po 125 mg co 48 godzin Przez cały kurs - 750 mg.
  • Zakażenie wirusem opryszczki i cytomegalii - 125 mg raz dziennie przez 2 dni, a następnie 125 mg co 48 godzin Przez cały kurs - od 1,25 g do 2,5 g.
  • Chlamydia układu moczowo-płciowego i oddechowego - 125 mg raz dziennie przez 2 dni, a po 125 mg co 48 godzin Przez cały kurs - 1,25 g.
    • Infekcyjno-alergiczne, wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia - od 125 mg do 250 mg dziennie przez pierwsze 2 dni, a następnie 125 mg co 48 godzin Dawkę ustala lekarz.
    • Grypa i inne ostre wirusowe infekcje dróg oddechowych - 125 mg raz w tygodniu. Na cały kurs - 750 mg.
    • Gruźlica płuc - 250 mg dziennie przez pierwsze 2 dni, a następnie 125 mg co 48 godzin Cały kurs - 2,5 g.

    Przeciwwskazania

    • Nietolerancja tiloronu i innych składników leku.
    • Nie należy stosować w okresie ciąży i laktacji.
    • Wiek dzieci do 18 (!) Lat.
    • Nietolerancja laktazy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-laktozy.

    Lek należy stosować ostrożnie i pod nadzorem lekarza.

    Ciąża i laktacja

    Tiloram jest przeciwwskazany w ciąży i laktacji, dlatego jego działanie w tych okresach nie zostało zbadane. Jeśli konieczne jest stosowanie leku w okresie laktacji, należy przerwać karmienie piersią.

    Kompozycja

    Na jedną kapsułkę:

    Substancja czynna: tyloron (125 mg).

    Substancje pomocnicze: laktoza, celuloza, kroskarmeloza sodowa, woda, powidon, stearynian magnezu, hypromeloza, dwutlenek tytanu, barwnik tropeolin-O, makrogol.

    Farmakokinetyka

    Po wejściu do organizmu człowieka Tiloram jest szybko wchłaniany. 80% leku wiąże się z białkami osocza. Jest wydalany przez jelita (70%) i nerki (9%). Okres półtrwania wynosi 48 h. Nie ulega biotransformacji w organizmie, nie kumuluje się.

    Warunki przechowywania

    Tiloram należy przechowywać w miejscu chronionym przed dziećmi i światłem w temperaturze 25 ° C..

    Okres trwałości wynosi 3 lata. Zabrania się stosowania leku po tym okresie.

    Dostępne bez recepty.

    Instrukcje Tiloron dla dzieci

    Instrukcje użytkowania Tiloron dla dzieci są proste i zależą od cech obecnego stanu..

    W celu profilaktyki zapalenia wątroby typu A wirusowego typu A. Przyjmuje się stosowanie preparatu 125 g tygodniowo przez 1,5 miesiąca.
    Jeśli konieczne jest leczenie wirusowego zapalenia wątroby, należy użyć 250 mg substancji, podzielone przez 2 razy. Dotyczy to pierwszych dni terapii. Ponadto połowę dawki przyjmuje się po upływie 48 godzin

    Ważne jest, aby zaczekać do osiągnięcia dawki 1,25 mg.
    Jeśli konieczne jest leczenie ostrego zapalenia wątroby typu B, zakłada się ten sam schemat, co ostatnio. Przez cały czas terapeutyczny należy spożywać około 2 g substancji

    W razie potrzeby dawkę zwiększa się zgodnie z zaleceniem lekarza..
    Przy ostrym rozwoju postaci C choroby dawka jest następująca. Najpierw w ciągu pierwszych 48 godzin pobiera się 0,125 mg kompozycji, następnie odczekuje się do osiągnięcia 2,5 g.
    Jeśli przejście postaci zapalenia wątroby do postaci przewlekłej wzrasta, w ciągu pierwszych dwóch dni pobiera się 0,25 g substancji, a następnie co 2 dni stosuje się 0,125 g.
    W przypadku chorób związanych z uszkodzeniem układu oddechowego, a także procesów zakaźnych 0,125 g leku stosuje się przez 6 tygodni.
    Podczas leczenia w przypadku grypy i ARVI ta sama dawka jest przepisywana po raz pierwszy i należy poczekać na całkowitą dawkę, która wynosi 750 mg.
    Jeśli choroba powstaje podczas postępu wtórnego niedoboru odporności, wówczas raz w tygodniu stosuje się do 0,25 g substancji. Czas trwania zjawiska terapeutycznego może wynosić do 1,5 miesiąca.
    Jeśli przejawiają się choroby kobiecego obszaru narządów płciowych, 0,125 g leku jest przepisywane przez pierwsze 48 godzin choroby, wówczas obserwuje się częstotliwość, należy spodziewać się osiągnięcia całkowitej dawki dla całego kursu.

    Leczenie jest identyczne w przypadku terapii złożonej, w tym u pacjentów dorosłych. Dawki można dostosowywać, w tym zmniejszać, jeśli lekarz uzna to za stosowne w każdej konkretnej sytuacji..

    Opis i instrukcja leku Tiloron

    Tilorone to lek, który odpowiednio zwiększa produkcję własnych interferonów, zwiększając odporność. Jest również niezależnym lekiem i jest zawarty jako składnik aktywny w różnych lekach (więcej informacji na ten temat można znaleźć w sekcji „Analogi”).

    Pod wpływem Tilorone w organizmie (jelita, wątroba, komórki krwi) aktywniej wytwarzane są interferon alfa, beta i gamma. Aktywowane są również struktury kręgosłupa i zwiększona jest produkcja przeciwciał. W ten sposób przezwycięża się tłumienie odporności..

    • Infekcje wirusowe - zapalenie wątroby, opryszczka, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie mózgu i tak dalej;
    • Chlamydia;
    • Gruźlica;
    • SARS i grypa (profilaktyka i leczenie);

    Lek jest produkowany w postaci tabletek i kapsułek. Dawkowanie postaci tabletki wynosi 60 i 125 mg. Kapsułki zawierają 125 mg substancji czynnej. Instrukcja leku Tiloron określa jego dzienną dawkę na 125-250 mg. Schemat leczenia zależy od wskazań i jest ustalany przez lekarza.

    • Ciąża i laktacja;
    • Leczenie dzieci w wieku przedszkolnym;

    efekt farmakologiczny

    Właściwości farmakologiczne Tilorone obejmują zdolność do zwalczania wirusów, a także stymulowania układu odpornościowego. Lek należy do grupy syntetycznych induktorów interferonu o niskiej masie cząsteczkowej.

    Tilorone stymuluje produkcję różnych typów interferonów (alfa, gamma, beta, lambda) przez obiekty takie jak komórki nabłonka jelitowego, granulocyty, neutrofile, hepatocyty, limfocyty T..

    Doustne podanie leku szybko prowadzi do maksymalnej indukcji ochronnych przeciwciał. Najpierw pojawiają się w jelitach, następnie w wątrobie, a nieco później w krwinkach. Pierwsze interferony zaczynają być produkowane w ciągu 4 godzin, ostatni dzień po spożyciu leku.

    Jednorazowe użycie dziennej dawki leku Tiloron prowadzi do pojawienia się maksymalnej ilości interferonów lambda w tkankach płuc już po dniu. Interferony alfa są utrwalane po 2 dniach

    Oba typy przeciwciał ochronnych zwiększają zdolność organizmu do obrony przed ekspozycją na wirusy, co jest bardzo ważne podczas rozprzestrzeniania się grypy i innych wirusowych infekcji dróg oddechowych

    • synteza interferonu przez leukocyty organizmu ludzkiego;
    • stymulacja aktywności komórek macierzystych mózgu;
    • wzmocnienie tworzenia przeciwciał, które mogą obniżać poziom immunosupresji, przywracać równość liczby istniejących supresorów T i T-pomocników;
    • zahamowanie translacji białek wirusowych w strukturze komórkowej, co powstrzymuje reprodukcję wirusów.

    Lek jest bardzo skuteczny w przypadku różnych infekcji:

    • opryszczka;
    • grypa;
    • paragrypa;
    • zapalenie wątroby;
    • rinowirus;
    • adenowirus;
    • infekcja syncytialna;
    • inne ARVI.

    Po wniknięciu kapsułek lub tabletek do przewodu pokarmowego można zaobserwować ich szybkie wchłanianie przez ściany jelita. Biodostępność substancji czynnej kształtuje się na poziomie 60%, a około 80% leku wiąże się z białkami krwi.

    Czas niecałkowitej eliminacji leku poza organizm wynosi dwa dni. Proces ten zachodzi w jelitach, przez które wydalane jest 70% leku i nerkach (około 9% substancji).

    Tilorone nie ma zdolności kumulacji w organizmie, nie podlega również biotransformacji.